300! Laat dat pasje maar komen :))
Wow! Het is de laatste weken weer even een bewogen tijd geweest. Voor degenen die het (nog) niet weten: mijn man kreeg 10 jaar geleden, op 33 jarige leeftijd al, een hartinfarct (gelukkig zonder schade, wel gedotterd). 2001 was sowieso geen succesjaar, want in dat jaar overleed eerst mijn schoonvader aan hartfalen, gebeurde 9/11 (incl. economische gevolgen voor ons) en 3 dagen later dus het hartinfarct van mijn man. Hij is toen acuut gestopt met roken, maar viel daarna wel in een depressie. Het is niet niets om 5 maanden eerder je vader te verliezen aan de gevolgen van dezelfde kwaal. Ze hebben namelijk ontdekt dat zijn vader ook al op jongere leeftijd hartinfarcten heeft gehad, maar daar nooit wat aan heeft gedaan/over heeft geklaagd.
Nu, 10 jaar later, is Hans nog steeds rookvrij, neemt hij trouw zijn medicijnen en gaat hij jaarlijks naar de cardio. Op de koop toe is hij zo'n vier jaar begonnen met hardlopen omdat hij na het stoppen met roken er een souvenir van 20 kg aan overhield... maar...
Dinsdag 11 mei jl. was hij 's morgens gaan rennen toen hij wat pijn kreeg op de borstkas, een beetje richting maag... Hij is maar meteen weer naar huis gekomen en testte of het met een Rennie overging, want dan zou het zijn maag kunnen zijn (daar heeft hij ook nog wel eens last van gehad). Echter, 3 dagen later, op vrijdag kwam de pijn weer opzetten na 500 meter lopen. Hij dus meteen in wandelpas verder naar de huisarts, maar een hartfilmpje daar wees niets afwijzends aan. Omdat de huisarts en hijzelf het niet helemaal vertrouwden werd besloten naar het ziekenhuis te gaan. Lang verhaal kort → Op de eerstehulp konden ze zijn oude en nieuwe harftfilmpje beter vergelijken en er kon zuurstofgebrek worden vastgesteld, dus in het ziekenhuis opgenomen...
Tja, en dan weet je het toch even niet... het hoeft niet perse wéér een infarct te zijn, maar toch... het zet je aan het nadenken. Hij leeft zo gezond mogelijk en dan tóch weer...? Zal het dan toch echt gewoon erfelijk zijn en wat dan?
Meteen na het weekend werd hij gekatetheriseerd (contrastvloeistof naar hart) en toen zijn er maar liefst 3, ja, 3 vernauwingen waargenomen. Die had ik totaal niet zien aankomen! Je vreest voor 1, maar 3? Daarbij was eentje voor 90% dicht, die is dinsdag gedotterd, de andere 2 zitten 'nog maar' op 50% en daar is niets aan gedaan. We weten dus nu dat hij met 2 tikkende tijdbommen loopt en je weet niet of er ooit, en wanneer, eentje afgaat... over 6 maanden of misschien nooit meer...
Opvallend is dat 10 jaar later Hans opnieuw een infarct krijgt, deze keer mijn moeder overlijdt EN dat de verantwoordelijke, Bin Laden, van 9/11 is eindelijk 'gepakt'... toch een beeeeetje déja-vu gevoel...
Maar... ik rook niet :)
